Αν υπάρχει κάτι ελπιδοφόρο αυτή τη στιγμή είναι ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από το (όποιο) τέλος.
Μετά από 3 χρόνια σκωτσέζικου ντους (βλέπε λεφτά υπάρχουν/λεφτά δεν υπάρχουν, χρεοκοπία/όχι χρεοκοπία, έξω από την ΕΕ/μέσα στην ΕΕ, ευρώ/δραχμή, ανάπτυξη/ανεργία, σωζόμαστε/δε σωζόμαστε κλπ κλπ), μετά από 3 χρόνια αναμονής στο σαλονάκι του γιατρού, στο ταμείο του σουπερ μάρκετ, στη λίστα αναμονής του αεροδρομίου, ήρθε η Ώρα μας: ο γιατρός θα μας δεχτεί, θα μάθουμε αν περνάει η κάρτα μας και αν θα πετάξουμε ή όχι.
Ο λόγος είναι απλός: έχουμε φτάσει στο Ψ (PSI) οπότε μετά τι μένει; Το Ω (η Ώρα μας που λέγαμε) και τελειώσαμε.
Δείτε και μόνοι σας:
Α – Ανάπτυξη (;)
Β – Βατοπέδι
Γ – Γιωργάκης
Δ – ΔΝΤ
Ε – Εθελουσία
Ζ – Ζήτω σωθήκαμε
Η – Ήταν ένα αστείο
Θ – Θυσίες
Ι – Ισολογισμός
Κ – Κρίση (στο φουλ)
Λ – Λουκέτα
Μ – Μέρκελ
Ν – Νέο δάνειο
Ξ – Ξανά νέο δάνειο
Ο – Οπωσδήποτε κι άλλο δάνειο
Π – Παραίτηση
Ρ – Ρημαδιό
Σ – Συγκυβέρνηση
Τ – Τελική (;) διαπραγμάτευση
Υ – (ανεξέλεγκτη) Ύφεση
Φ – (κι άλλοι) Φόροι
Χ – Χρεοκοπία(;)
Ψ – PSI
Ω – η Ώρα μας
Ο Πρόεδρός σας
Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012
Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΘΑΥΜΑ!
Πώς μεταμορφώνεις ένα κατεστραμμένο κόμμα σε ζεστό σπιτικό μέσα σε 3 μήνες;
Πώς αλλάζεις τη ζωή των πολιτών, προσφέροντάς τους ένα καταφύγιο θαλπωρής;
Βαριοπούλες, λοστοί, τρυπάνια, κομπρεσέρ αλλά και πολλά ψέματα, αλληλομαχαιρώματα, κατηγορίες και υποκρισία είναι κάποια από τα συστατικά των εκπομπών που κάθε μέρα καλούνται να πραγματοποιήσουν ένα μικρό θαύμα: Να ανακαινίσουν ένα κόμμα μέσα σε τρεις μόλις μήνες.
Αυτή τη δύσκολη και συγκινητική αποστολή αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας οι εθνοπατέρες μας, με σύμμαχό της τη γνώση, την εμπειρία αλλά και την ευαισθησία.
Όλοι μαζί, σε ένα κυνήγι ενάντια στο χρόνο, προσπαθούν να δώσουν σε μια χώρα που το αξίζει πραγματικά, ότι ονειρεύτηκε.
Ο Πρόεδρός σας
Πώς αλλάζεις τη ζωή των πολιτών, προσφέροντάς τους ένα καταφύγιο θαλπωρής;
Βαριοπούλες, λοστοί, τρυπάνια, κομπρεσέρ αλλά και πολλά ψέματα, αλληλομαχαιρώματα, κατηγορίες και υποκρισία είναι κάποια από τα συστατικά των εκπομπών που κάθε μέρα καλούνται να πραγματοποιήσουν ένα μικρό θαύμα: Να ανακαινίσουν ένα κόμμα μέσα σε τρεις μόλις μήνες.
Αυτή τη δύσκολη και συγκινητική αποστολή αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας οι εθνοπατέρες μας, με σύμμαχό της τη γνώση, την εμπειρία αλλά και την ευαισθησία.
Όλοι μαζί, σε ένα κυνήγι ενάντια στο χρόνο, προσπαθούν να δώσουν σε μια χώρα που το αξίζει πραγματικά, ότι ονειρεύτηκε.
Ο Πρόεδρός σας
Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011
ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΣΤΑΘΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙ
Η πολιτική με έχει διδάξει πως όλα είναι πιθανά.
Αν με ρωτούσαν πριν λίγους μήνες τι θεωρώ πιο απίθανο να συμβεί θα τους απαντούσα «ο Άδωνις να γίνει υπουργός και να επιστρέψει ο βασιλιάς».
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις φτύνω στον κόρφο μου…
Στην αρχή είναι η αλήθεια πως τρομοκρατήθηκα στη σκέψη να πάρει ο Άδωνις (που οι ξένοι τον φωνάζουν Αντώνη (Adonis) και πως τσαντίζεται!) υπουργείο.
Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος. Οι λόγοι είναι απλοί:
α) Έχει ενθουσιαστεί τόσο από το υπουργιλίκι, που όλη μέρα μιλάει με τον αδελφό του, συγγενείς και φίλους στο τηλέφωνο, δέχεται φιλοφρονήσεις, συγχαρητήρια κλπ. Άρα δε δουλεύει.
β) Έχει αφοσιωθεί τόσο στο πολυτονικό και στην αλλαγή της σήμανσης στο υπουργείο «του» που όλη μέρα παραγγέλνει ταμπέλες, διορθώνει κείμενα, διδάσκει συναδέλφους κλπ. Που χρόνος για δουλειά.
γ) Τέλος, ο άνθρωπος πολιτικός δεν είναι. Βιβλία πουλάει με το κιλό. Γνωρίζοντας λοιπόν ότι στα υπουργεία κυκλοφορούν πραματευτάδες στους ορόφους ώστε να μπορεί ο δημόσιος υπάλληλος να κάνει τα ψώνια του on duty (πως λέμε on line) σκέφτηκε: ποιος θα αρνηθεί να αγοράσει από τον Υπουργό του;
Κι αν αρνηθεί...εφεδρεία!
Να πως φεύγει ο Μεγαλέξαντρος (και χωρίς ΦΠΑ).
Μην τον φοβάστε λοιπόν. Μπορεί να μας στοιχίζει λίγο παραπάνω αλλά είναι άκακος.
Στο υπουργείο Παιδείας δεν το συζητώ. Θα ήταν δημόσιος κίνδυνος.
Όσο για τις ταμπέλες στο υπουργείο, ούτε για αυτό να ανησυχείτε.
Ευτυχώς ο «υπουργός» μας έχει ημερομηνία λήξης κι έτσι έχουμε ήδη παραγγείλει τις ταμπέλες για τον επόμενο υπουργό.
Στα Γερμανικά.
Ο Πρόεδρός σας
Αν με ρωτούσαν πριν λίγους μήνες τι θεωρώ πιο απίθανο να συμβεί θα τους απαντούσα «ο Άδωνις να γίνει υπουργός και να επιστρέψει ο βασιλιάς».
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις φτύνω στον κόρφο μου…
Στην αρχή είναι η αλήθεια πως τρομοκρατήθηκα στη σκέψη να πάρει ο Άδωνις (που οι ξένοι τον φωνάζουν Αντώνη (Adonis) και πως τσαντίζεται!) υπουργείο.
Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος. Οι λόγοι είναι απλοί:
α) Έχει ενθουσιαστεί τόσο από το υπουργιλίκι, που όλη μέρα μιλάει με τον αδελφό του, συγγενείς και φίλους στο τηλέφωνο, δέχεται φιλοφρονήσεις, συγχαρητήρια κλπ. Άρα δε δουλεύει.
β) Έχει αφοσιωθεί τόσο στο πολυτονικό και στην αλλαγή της σήμανσης στο υπουργείο «του» που όλη μέρα παραγγέλνει ταμπέλες, διορθώνει κείμενα, διδάσκει συναδέλφους κλπ. Που χρόνος για δουλειά.
γ) Τέλος, ο άνθρωπος πολιτικός δεν είναι. Βιβλία πουλάει με το κιλό. Γνωρίζοντας λοιπόν ότι στα υπουργεία κυκλοφορούν πραματευτάδες στους ορόφους ώστε να μπορεί ο δημόσιος υπάλληλος να κάνει τα ψώνια του on duty (πως λέμε on line) σκέφτηκε: ποιος θα αρνηθεί να αγοράσει από τον Υπουργό του;
Κι αν αρνηθεί...εφεδρεία!
Να πως φεύγει ο Μεγαλέξαντρος (και χωρίς ΦΠΑ).
Μην τον φοβάστε λοιπόν. Μπορεί να μας στοιχίζει λίγο παραπάνω αλλά είναι άκακος.
Στο υπουργείο Παιδείας δεν το συζητώ. Θα ήταν δημόσιος κίνδυνος.
Όσο για τις ταμπέλες στο υπουργείο, ούτε για αυτό να ανησυχείτε.
Ευτυχώς ο «υπουργός» μας έχει ημερομηνία λήξης κι έτσι έχουμε ήδη παραγγείλει τις ταμπέλες για τον επόμενο υπουργό.
Στα Γερμανικά.
Ο Πρόεδρός σας
Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011
ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
Σας παραθέτω ένα απλό παράδειγμα που θα πείσει και τους πλέον επιφυλακτικούς ότι η ανάπτυξη και η ευημερία απέχουν μόλις ένα βήμα.
Μόλις πριν από 2, 3 χρόνια ο κάθε Έλληνας είχε πρόσβαση στο Lexus, Grand Cherokee, Mercedes της επιλογής του. Τα θαύμαζε κανείς παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια, μπροστά στις διαβάσεις πεζών, στις εισόδους νοσοκομείων κλπ (γιατί ο Έλληνας έχει και μια παιδεία). Ήταν λοιπόν η εποχή του «ξεσπάσματος», όπως το χαρακτηρίζω γλαφυρά στα πολιτικά μου απομνημονεύματα, του κάθε μικρο-μεσαίου (ή πιο σωστά μικρο-ελάχιστου) που έβλεπε το όνειρο του να γίνεται πραγματικότητα. Κι ας μην είχε σπίτι. Κι ας μην είχε χρήματα να φουλάρει το απύθμενο ντεπόζιτο με βενζίνη. Γέμισε λοιπόν η Αθήνα με αυτού του είδους τα θωρηκτά (μάλιστα αισθάνομαι ιδιαίτερα περήφανος που το βουλευτικό σώμα σύσσωμο έδωσε το παράδειγμα οδηγώντας ένα στόλο Lexus) σε σημείο που οι εισερχόμενοι αλλοδαποί τουρίστες να απορούν με την (φαινομενική) οικονομική επιφάνεια των ημεδαπών.
Αυτά μέχρι χθες. Μέχρι οι ευαίσθητες πολιτικές κεραίες μου να αντιληφθούν ότι κάτι σάπιο υπάρχει εδώ, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Το σκέφτηκα το ξανασκέφτηκα και κατέληξα σε αυτό που άλλωστε αποτέλεσε τη βάση των προεκλογικών μου δηλώσεων, δηλαδή την αναδιανομή του πλούτου με σκοπό την επανεκκίνηση της οικονομίας σε υγιείς πλέον βάσεις.
Σηκώσαμε μανίκια, εγώ και η κυβέρνηση μου, βουτήξαμε στα σκατά και καταφέραμε αυτό που μέχρι τότε φαινόταν ακατόρθωτο. Ιδού τα αποτελέσματα.
Σήμερα η χώρα μας είναι πρωτοπόρος στην εξαγωγή μεταχειρισμένων λιμουζινών. Εδώ και τα στοιχεία.
Τι κάναμε δηλαδή; Πήραμε τα αυτοκίνητα από αυτούς που αφού τα χάρηκαν και έκαναν το κομμάτι τους κατάλαβαν ότι δε μπορούν πλέον να τα συντηρήσουν και ανοίξαμε μια καινούρια αγορά.
Να οι καινούριες θέσεις εργασίας! Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Ταυτόχρονα βελτιώσαμε το εμπορικό ισοζύγιο καθώς μέχρι τότε τι είμαστε;
Μια χώρα που δανειζόταν και εισήγαγε.
Ενώ τώρα τι είμαστε;
Μια χώρα που πουλάει και εξάγει.
Τέλειο; Σατανικό;
Όμως δε σταματήσαμε εκεί. Για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και να ισορροπήσει περαιτέρω το εμπορικό ισοζύγιο έπρεπε να κάνουμε την υπέρβαση. Και ιδού η επανεκκίνηση της οικονομίας. Όπως περήφανα πληροφορούμαστε ο Ελληνικός γίγαντας της βιομηχανίας επιτέλους ξυπνά από την πολύχρονη νάρκη του (εδώ όλες οι λεπτομέρειες). Γιατί τώρα που εξάγουμε τις πολυδάπανες λιμουζίνες μας χρειαζόμαστε πάραυτα ένα οικονομικό και αξιόπιστο μέσο μεταφοράς.
Ναι το μικρό μας Πόνυ μεγάλωσε και έβγαλε και δοντάκι. Και αυτό το δοντάκι είναι έτοιμο να δείξει (και να τρίξει) στις αγορές της Ασίας και της Αφρικής, της Ευρώπης και της Αμερικής, της Ωκεανίας και της Ανταρκτικής (pourquoi pas).
Να η αύξηση της ανταγωνιστικότητας, να η έκρηξη των εξαγωγών, να οι έξτρα θέσεις εργασίας, να η αύξηση του επιπέδους ζωής, των μισθών, της αισιοδοξίας…να και η λιμουζίνα που πουλήσαμε που σε λίγο θα την ξαναπάρουμε πίσω.
Απίθανο; Ευφυές;
Ο Πρόεδρός σας
Μόλις πριν από 2, 3 χρόνια ο κάθε Έλληνας είχε πρόσβαση στο Lexus, Grand Cherokee, Mercedes της επιλογής του. Τα θαύμαζε κανείς παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια, μπροστά στις διαβάσεις πεζών, στις εισόδους νοσοκομείων κλπ (γιατί ο Έλληνας έχει και μια παιδεία). Ήταν λοιπόν η εποχή του «ξεσπάσματος», όπως το χαρακτηρίζω γλαφυρά στα πολιτικά μου απομνημονεύματα, του κάθε μικρο-μεσαίου (ή πιο σωστά μικρο-ελάχιστου) που έβλεπε το όνειρο του να γίνεται πραγματικότητα. Κι ας μην είχε σπίτι. Κι ας μην είχε χρήματα να φουλάρει το απύθμενο ντεπόζιτο με βενζίνη. Γέμισε λοιπόν η Αθήνα με αυτού του είδους τα θωρηκτά (μάλιστα αισθάνομαι ιδιαίτερα περήφανος που το βουλευτικό σώμα σύσσωμο έδωσε το παράδειγμα οδηγώντας ένα στόλο Lexus) σε σημείο που οι εισερχόμενοι αλλοδαποί τουρίστες να απορούν με την (φαινομενική) οικονομική επιφάνεια των ημεδαπών.
Αυτά μέχρι χθες. Μέχρι οι ευαίσθητες πολιτικές κεραίες μου να αντιληφθούν ότι κάτι σάπιο υπάρχει εδώ, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Το σκέφτηκα το ξανασκέφτηκα και κατέληξα σε αυτό που άλλωστε αποτέλεσε τη βάση των προεκλογικών μου δηλώσεων, δηλαδή την αναδιανομή του πλούτου με σκοπό την επανεκκίνηση της οικονομίας σε υγιείς πλέον βάσεις.
Σηκώσαμε μανίκια, εγώ και η κυβέρνηση μου, βουτήξαμε στα σκατά και καταφέραμε αυτό που μέχρι τότε φαινόταν ακατόρθωτο. Ιδού τα αποτελέσματα.
Σήμερα η χώρα μας είναι πρωτοπόρος στην εξαγωγή μεταχειρισμένων λιμουζινών. Εδώ και τα στοιχεία.
Τι κάναμε δηλαδή; Πήραμε τα αυτοκίνητα από αυτούς που αφού τα χάρηκαν και έκαναν το κομμάτι τους κατάλαβαν ότι δε μπορούν πλέον να τα συντηρήσουν και ανοίξαμε μια καινούρια αγορά.
Να οι καινούριες θέσεις εργασίας! Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Ταυτόχρονα βελτιώσαμε το εμπορικό ισοζύγιο καθώς μέχρι τότε τι είμαστε;
Μια χώρα που δανειζόταν και εισήγαγε.
Ενώ τώρα τι είμαστε;
Μια χώρα που πουλάει και εξάγει.
Τέλειο; Σατανικό;
Όμως δε σταματήσαμε εκεί. Για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και να ισορροπήσει περαιτέρω το εμπορικό ισοζύγιο έπρεπε να κάνουμε την υπέρβαση. Και ιδού η επανεκκίνηση της οικονομίας. Όπως περήφανα πληροφορούμαστε ο Ελληνικός γίγαντας της βιομηχανίας επιτέλους ξυπνά από την πολύχρονη νάρκη του (εδώ όλες οι λεπτομέρειες). Γιατί τώρα που εξάγουμε τις πολυδάπανες λιμουζίνες μας χρειαζόμαστε πάραυτα ένα οικονομικό και αξιόπιστο μέσο μεταφοράς.
Ναι το μικρό μας Πόνυ μεγάλωσε και έβγαλε και δοντάκι. Και αυτό το δοντάκι είναι έτοιμο να δείξει (και να τρίξει) στις αγορές της Ασίας και της Αφρικής, της Ευρώπης και της Αμερικής, της Ωκεανίας και της Ανταρκτικής (pourquoi pas).
Να η αύξηση της ανταγωνιστικότητας, να η έκρηξη των εξαγωγών, να οι έξτρα θέσεις εργασίας, να η αύξηση του επιπέδους ζωής, των μισθών, της αισιοδοξίας…να και η λιμουζίνα που πουλήσαμε που σε λίγο θα την ξαναπάρουμε πίσω.
Απίθανο; Ευφυές;
Ο Πρόεδρός σας
Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011
ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ
Μας πήρε 40 χρόνια να μάθουμε ότι δε χρειάζεται να πληρώνουμε φόρους.
Και πραγματικά είχαμε φτάσει σε ένα πολύ καλό σημείο.
Υπήρχαν μόνο λίγοι που δεν είχαν πεισθεί ακόμα και συνέχιζαν να πληρώνουν.
Εξαιτίας αυτών των λίγων, αυτού του ανυπότακτού Γαλατικού χωριού, αναγκαζόμασταν να συντηρούμε έναν πολυέξοδο ελεγκτικό και εισπρακτικό μηχανισμό.
Αλλά έπρεπε να το κάνουμε.
Γιατί σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα αν κάποιος θέλει να πληρώσει τους φόρους είναι δικαίωμά του, όχι υποχρέωση.
Και στα πλαίσια βέβαια αυτής της συνταγματικής ελευθερίας είχε και το κράτος το αναφαίρετο δικαίωμα να μην εισπράτει φόρους. Γιατί λεφτά υπήρχαν.
Και ενώ πλησιάζαμε το 100% της επιτυχίας, ήρθαν οι ξένοι φίλοι μας να μας επιβάλλουν την πληρωμή και είσπραξη των φόρων.
«Όπως όλοι» λένε.
Δηλαδή ισοπέδωση της ιδιαιτερότητας των λαών.
Εκμηδένιση του πλουραλισμού και της ανεκτικότητας.
Κατάλυση του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας του φόρου.
Δεν είναι αυτό πισωγύρισμα;
Ο Πρόεδρός σας
Και πραγματικά είχαμε φτάσει σε ένα πολύ καλό σημείο.
Υπήρχαν μόνο λίγοι που δεν είχαν πεισθεί ακόμα και συνέχιζαν να πληρώνουν.
Εξαιτίας αυτών των λίγων, αυτού του ανυπότακτού Γαλατικού χωριού, αναγκαζόμασταν να συντηρούμε έναν πολυέξοδο ελεγκτικό και εισπρακτικό μηχανισμό.
Αλλά έπρεπε να το κάνουμε.
Γιατί σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα αν κάποιος θέλει να πληρώσει τους φόρους είναι δικαίωμά του, όχι υποχρέωση.
Και στα πλαίσια βέβαια αυτής της συνταγματικής ελευθερίας είχε και το κράτος το αναφαίρετο δικαίωμα να μην εισπράτει φόρους. Γιατί λεφτά υπήρχαν.
Και ενώ πλησιάζαμε το 100% της επιτυχίας, ήρθαν οι ξένοι φίλοι μας να μας επιβάλλουν την πληρωμή και είσπραξη των φόρων.
«Όπως όλοι» λένε.
Δηλαδή ισοπέδωση της ιδιαιτερότητας των λαών.
Εκμηδένιση του πλουραλισμού και της ανεκτικότητας.
Κατάλυση του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας του φόρου.
Δεν είναι αυτό πισωγύρισμα;
Ο Πρόεδρός σας
Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011
ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Νομίζω ότι τώρα που έχω πάρει μια απόσταση από τα πράγματα μπορώ να αποκαλύψω στο λαό ένα μυστικό που θα κάνει τον κόσμο να καταλάβει τη θύελλα των συναισθημάτων που μαινόταν εντός μου.
Το Μάιο που μας πέρασε ήμουν κι εγώ εκεί! Στο Σύνταγμα! Αγανακτισμένος!
Και να πως έγινε: καθόμουν στον καναπέ του σπιτιού μου και έβλεπα τηλεόραση. Κατάμεστο το Σύνταγμα από κόσμο, σκηνές, ακροβάτες, καντίνες με χοτ ντογκ, μαλί της γριάς, πανό, συνθήματα…
Κι εγώ να κάθομαι στον καναπέ. Ένοιωσα μια αηδία για τον εαυτό μου. Θυμήθηκα το σοσιαλιστικό μου υπόβαθρο, τους αγώνες, το Μάη του 68, το Πολυτεχνείο! Θα πάω, ανακοίνωσα στη φαμίλια και ξεκίνησα για το Σύνταγμα.
Φυσικά έχοντας πλήρη συναίσθηση του κινδύνου έλαβα τα μέτρα μου. Ακολούθησα μια πολύ έξυπνη τακτική που είχα διαβάσει στον Ιζνογκούντ όταν ήμουν μικρός. Πήρα αγκαλιά μια κολοκύθα κι έτσι μεταμφιέστηκα σε κολοκυθέμπορο.
Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει καθώς πλησίαζα στην πλατεία. Στο δρόμο άλλοι συναγωνιστές με παρότρυναν «έλα κολοκυθέμπορε, σε λίγο θα κάνουμε ντου».
Τι συγκίνηση!
Μόλις έφτασα στην πλατεία πήγα να μπω στο Μεγάλη Βρετανία αλλά ο πορτιέρης δε με αναγνώρισε. «Δε μπορείς να περάσεις κολοκυθέμπορε» μου είπε. Είχα ξεχάσει τη μεταμφίεση. Άφησα την κολοκύθα κάτω και τότε με οδήγησε στην Προεδρική Σουίτα.
Δε μπορούσα να το πιστέψω! Τα είχα καταφέρει! Ήμουν στο επίκεντρο των εξελίξεων. Ήμουν κι εγώ ένας Αγανακτισμένος.
Ήμουν κι εγώ εκεί!
Το βράδυ δείπνησα στο ρεστοράν του ξενοδοχείου και…το λέω και δακρύζω…δεν έβγαλα ούτε στιγμή από τα αυτιά μου το iPod με τα τραγούδια του αγώνα: το Δοξάστε Με και τις Πατάτες του Χάρρυ Κλυνν.
Αργά πια, εξουθενωμένος από το γυμναστήριο του ξενοδοχείου και τη συγκίνηση της ημέρας, αποσύρθηκα στην Προεδρική Σουίτα για να ξαποστάσω πλάι κυριολεκτικά στις αδελφές αγανακτισμένες ψυχές της πλατείας.
Γιατί πέρα και πάνω από πολιτικές, φιλοδοξίες, καριέρες, είμαι πολίτης και οφείλω να αντιστέκομαι στον τυχοδιωκτισμό, τον παραλογισμό και την ανευθυνότητα ακόμα κι αν αυτά προέρχονται από μένα!
Ο Πρόεδρός σας
Δοξάστε με
Νομίζω ότι τώρα που έχω πάρει μια απόσταση από τα πράγματα μπορώ να αποκαλύψω στο λαό ένα μυστικό που θα κάνει τον κόσμο να καταλάβει τη θύελλα των συναισθημάτων που μαινόταν εντός μου.
Το Μάιο που μας πέρασε ήμουν κι εγώ εκεί! Στο Σύνταγμα! Αγανακτισμένος!
Και να πως έγινε: καθόμουν στον καναπέ του σπιτιού μου και έβλεπα τηλεόραση. Κατάμεστο το Σύνταγμα από κόσμο, σκηνές, ακροβάτες, καντίνες με χοτ ντογκ, μαλί της γριάς, πανό, συνθήματα…
Κι εγώ να κάθομαι στον καναπέ. Ένοιωσα μια αηδία για τον εαυτό μου. Θυμήθηκα το σοσιαλιστικό μου υπόβαθρο, τους αγώνες, το Μάη του 68, το Πολυτεχνείο! Θα πάω, ανακοίνωσα στη φαμίλια και ξεκίνησα για το Σύνταγμα.
Φυσικά έχοντας πλήρη συναίσθηση του κινδύνου έλαβα τα μέτρα μου. Ακολούθησα μια πολύ έξυπνη τακτική που είχα διαβάσει στον Ιζνογκούντ όταν ήμουν μικρός. Πήρα αγκαλιά μια κολοκύθα κι έτσι μεταμφιέστηκα σε κολοκυθέμπορο.
Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει καθώς πλησίαζα στην πλατεία. Στο δρόμο άλλοι συναγωνιστές με παρότρυναν «έλα κολοκυθέμπορε, σε λίγο θα κάνουμε ντου».
Τι συγκίνηση!
Μόλις έφτασα στην πλατεία πήγα να μπω στο Μεγάλη Βρετανία αλλά ο πορτιέρης δε με αναγνώρισε. «Δε μπορείς να περάσεις κολοκυθέμπορε» μου είπε. Είχα ξεχάσει τη μεταμφίεση. Άφησα την κολοκύθα κάτω και τότε με οδήγησε στην Προεδρική Σουίτα.
Δε μπορούσα να το πιστέψω! Τα είχα καταφέρει! Ήμουν στο επίκεντρο των εξελίξεων. Ήμουν κι εγώ ένας Αγανακτισμένος.
Ήμουν κι εγώ εκεί!
Το βράδυ δείπνησα στο ρεστοράν του ξενοδοχείου και…το λέω και δακρύζω…δεν έβγαλα ούτε στιγμή από τα αυτιά μου το iPod με τα τραγούδια του αγώνα: το Δοξάστε Με και τις Πατάτες του Χάρρυ Κλυνν.
Αργά πια, εξουθενωμένος από το γυμναστήριο του ξενοδοχείου και τη συγκίνηση της ημέρας, αποσύρθηκα στην Προεδρική Σουίτα για να ξαποστάσω πλάι κυριολεκτικά στις αδελφές αγανακτισμένες ψυχές της πλατείας.
Γιατί πέρα και πάνω από πολιτικές, φιλοδοξίες, καριέρες, είμαι πολίτης και οφείλω να αντιστέκομαι στον τυχοδιωκτισμό, τον παραλογισμό και την ανευθυνότητα ακόμα κι αν αυτά προέρχονται από μένα!
Ο Πρόεδρός σας
Δοξάστε με
Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011
ΜΕΘΟΔΟΣ ΣΤΑΝΙΣΛΑΒΣΚΙ
Απόσπασμα από την πολιτική μου παρακαταθήκη:
Όταν πρωτομπήκα στον πολιτικό στίβο έπαθα σοκ!
Μετά την πρώτη κιόλας εβδομάδα αναρωτήθηκα: είναι δυνατό να ζήσω μια ζωή υποχρεωμένος να βρίσκομαι δίπλα σε ανθρώπους σιχαμένους, που σε άλλη περίπτωση δε θα γυρνούσα καν να τους κοιτάξω, να μιλάω μαζί τους για πράγματα που δεν πιστεύω και που ξέρω και ότι οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν, να θέλω να τους δαγκώσω την καρωτίδα κι όμως να χαμογελάω;
Και γιατί θα πρέπει να μάθω να μιλάω μια άλλη γλώσσα, που μόνο το σινάφι μου καταλαβαίνει και που κερδίζει αυτός που θα μιλήσει περισσότερο και θα πει τα λιγότερα;
Αισθανόμουν ότι ενώ οι φίλοι μου (που βέβαια μετά έπαψαν να είναι φίλοι μου γιατί δε μπορούσα να έχω φίλους) ήταν επιτυχημένοι συναναστρεφόμενοι κανονικούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους, εγώ θα έπρεπε να φορέσω το καλό, κυριακάτικο χαμόγελό μου και να μην το ξαναβγάλω ποτέ (καθώς είναι μέγα σημάδι αδυναμίας η έλλειψη του).
Είναι ζωή αυτή;
Και άντε και λες, θα το κάνω.
Θα βάλω το κεφάλι μου στον κουβά με τα σκατά.
Μετά;
Πόσο θα αντέξω;
Λοιπόν έχοντας διανύσει πολλά χιλιόμετρα στο διεθνή πολιτικό στίβο έχω να πω στους νέο-εισερχόμενους στην πολιτική ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα.
Πρώτα απ’ όλα μαθαίνεις γρήγορα ότι εσύ είσαι το κέντρο του κόσμου, που μια μέρα θα κυβερνήσεις και όλοι θα σε λατρεύουν ως μεσσία. Αυτό σου δίνει τη δύναμη να ξεκινήσεις.
Αυτό όμως που σε κρατάει στο παιχνίδι είναι η τέχνη του να κάνεις τους πάντες να πιστέψουν ότι είσαι ηλίθιος.
Πολύ ηλίθιος.
Για να γίνει αυτό πρέπει φυσικά να το πιστέψεις κι εσύ (μέθοδος Στανισλάβσκι δαγκωτό).
Όσο καλύτερα το καταφέρεις τόσο περισσότερο οι άλλοι θα αναρωτιούνται «δε μπορεί να είναι τόσο ηλίθιος. Κάτι άλλο συμβαίνει». Και τότε μπαίνει η αμφιβολία. Τότε αρχίζουν να αναρωτιούνται «ρε μπας;».
Αυτή η πρακτική αγαπητέ αυριανέ πολιτικέ θα σου κερδίσει αρκετό χρόνο μέχρι να…να σκεφτείς κάτι καλύτερο.
Εγώ μέχρι εδώ έφτασα.
Ο Πρόεδρός σας
Όταν πρωτομπήκα στον πολιτικό στίβο έπαθα σοκ!
Μετά την πρώτη κιόλας εβδομάδα αναρωτήθηκα: είναι δυνατό να ζήσω μια ζωή υποχρεωμένος να βρίσκομαι δίπλα σε ανθρώπους σιχαμένους, που σε άλλη περίπτωση δε θα γυρνούσα καν να τους κοιτάξω, να μιλάω μαζί τους για πράγματα που δεν πιστεύω και που ξέρω και ότι οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν, να θέλω να τους δαγκώσω την καρωτίδα κι όμως να χαμογελάω;
Και γιατί θα πρέπει να μάθω να μιλάω μια άλλη γλώσσα, που μόνο το σινάφι μου καταλαβαίνει και που κερδίζει αυτός που θα μιλήσει περισσότερο και θα πει τα λιγότερα;
Αισθανόμουν ότι ενώ οι φίλοι μου (που βέβαια μετά έπαψαν να είναι φίλοι μου γιατί δε μπορούσα να έχω φίλους) ήταν επιτυχημένοι συναναστρεφόμενοι κανονικούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους, εγώ θα έπρεπε να φορέσω το καλό, κυριακάτικο χαμόγελό μου και να μην το ξαναβγάλω ποτέ (καθώς είναι μέγα σημάδι αδυναμίας η έλλειψη του).
Είναι ζωή αυτή;
Και άντε και λες, θα το κάνω.
Θα βάλω το κεφάλι μου στον κουβά με τα σκατά.
Μετά;
Πόσο θα αντέξω;
Λοιπόν έχοντας διανύσει πολλά χιλιόμετρα στο διεθνή πολιτικό στίβο έχω να πω στους νέο-εισερχόμενους στην πολιτική ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα.
Πρώτα απ’ όλα μαθαίνεις γρήγορα ότι εσύ είσαι το κέντρο του κόσμου, που μια μέρα θα κυβερνήσεις και όλοι θα σε λατρεύουν ως μεσσία. Αυτό σου δίνει τη δύναμη να ξεκινήσεις.
Αυτό όμως που σε κρατάει στο παιχνίδι είναι η τέχνη του να κάνεις τους πάντες να πιστέψουν ότι είσαι ηλίθιος.
Πολύ ηλίθιος.
Για να γίνει αυτό πρέπει φυσικά να το πιστέψεις κι εσύ (μέθοδος Στανισλάβσκι δαγκωτό).
Όσο καλύτερα το καταφέρεις τόσο περισσότερο οι άλλοι θα αναρωτιούνται «δε μπορεί να είναι τόσο ηλίθιος. Κάτι άλλο συμβαίνει». Και τότε μπαίνει η αμφιβολία. Τότε αρχίζουν να αναρωτιούνται «ρε μπας;».
Αυτή η πρακτική αγαπητέ αυριανέ πολιτικέ θα σου κερδίσει αρκετό χρόνο μέχρι να…να σκεφτείς κάτι καλύτερο.
Εγώ μέχρι εδώ έφτασα.
Ο Πρόεδρός σας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)