Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΑΣ

ΣΤΟ ΨΙ (PSI)

2012-01-16T00:23:00.000-08:00

Αν υπάρχει κάτι ελπιδοφόρο αυτή τη στιγμή είναι ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από το (όποιο) τέλος.
Μετά από 3 χρόνια σκωτσέζικου ντους (βλέπε λεφτά υπάρχουν/λεφτά δεν υπάρχουν, χρεοκοπία/όχι χρεοκοπία, έξω από την ΕΕ/μέσα στην ΕΕ, ευρώ/δραχμή, ανάπτυξη/ανεργία, σωζόμαστε/δε σωζόμαστε κλπ κλπ), μετά από 3 χρόνια αναμονής στο σαλονάκι του γιατρού, στο ταμείο του σουπερ μάρκετ, στη λίστα αναμονής του αεροδρομίου, ήρθε η Ώρα μας: ο γιατρός θα μας δεχτεί, θα μάθουμε αν περνάει η κάρτα μας και αν θα πετάξουμε ή όχι.

Ο λόγος είναι απλός: έχουμε φτάσει στο Ψ (PSI) οπότε μετά τι μένει; Το Ω (η Ώρα μας που λέγαμε) και τελειώσαμε.

Δείτε και μόνοι σας:

Α – Ανάπτυξη (;)
Β – Βατοπέδι
Γ – Γιωργάκης
Δ – ΔΝΤ
Ε – Εθελουσία
Ζ – Ζήτω σωθήκαμε
Η – Ήταν ένα αστείο
Θ – Θυσίες
Ι – Ισολογισμός
Κ – Κρίση (στο φουλ)
Λ – Λουκέτα
Μ – Μέρκελ
Ν – Νέο δάνειο
Ξ – Ξανά νέο δάνειο
Ο – Οπωσδήποτε κι άλλο δάνειο
Π – Παραίτηση
Ρ – Ρημαδιό
Σ – Συγκυβέρνηση
Τ – Τελική (;) διαπραγμάτευση
Υ – (ανεξέλεγκτη) Ύφεση
Φ – (κι άλλοι) Φόροι
Χ – Χρεοκοπία(;)
Ψ – PSI
Ω – η Ώρα μας

Ο Πρόεδρός σας

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΘΑΥΜΑ!

2011-12-26T02:00:00.000-08:00

Πώς μεταμορφώνεις ένα κατεστραμμένο κόμμα σε ζεστό σπιτικό μέσα σε 3 μήνες;

Πώς αλλάζεις τη ζωή των πολιτών, προσφέροντάς τους ένα καταφύγιο θαλπωρής;

Βαριοπούλες, λοστοί, τρυπάνια, κομπρεσέρ αλλά και πολλά ψέματα, αλληλομαχαιρώματα, κατηγορίες και υποκρισία είναι κάποια από τα συστατικά των εκπομπών που κάθε μέρα καλούνται να πραγματοποιήσουν ένα μικρό θαύμα: Να ανακαινίσουν ένα κόμμα μέσα σε τρεις μόλις μήνες.

Αυτή τη δύσκολη και συγκινητική αποστολή αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας οι εθνοπατέρες μας, με σύμμαχό της τη γνώση, την εμπειρία αλλά και την ευαισθησία.

Όλοι μαζί, σε ένα κυνήγι ενάντια στο χρόνο, προσπαθούν να δώσουν σε μια χώρα που το αξίζει πραγματικά, ότι ονειρεύτηκε.

Ο Πρόεδρός σας

ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΣΤΑΘΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙ

2011-12-01T00:15:00.000-08:00

Η πολιτική με έχει διδάξει πως όλα είναι πιθανά.
Αν με ρωτούσαν πριν λίγους μήνες τι θεωρώ πιο απίθανο να συμβεί θα τους απαντούσα «ο Άδωνις να γίνει υπουργός και να επιστρέψει ο βασιλιάς».
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις φτύνω στον κόρφο μου…

Στην αρχή είναι η αλήθεια πως τρομοκρατήθηκα στη σκέψη να πάρει ο Άδωνις (που οι ξένοι τον φωνάζουν Αντώνη (Adonis) και πως τσαντίζεται!) υπουργείο.
Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος. Οι λόγοι είναι απλοί:

α) Έχει ενθουσιαστεί τόσο από το υπουργιλίκι, που όλη μέρα μιλάει με τον αδελφό του, συγγενείς και φίλους στο τηλέφωνο, δέχεται φιλοφρονήσεις, συγχαρητήρια κλπ. Άρα δε δουλεύει.

β) Έχει αφοσιωθεί τόσο στο πολυτονικό και στην αλλαγή της σήμανσης στο υπουργείο «του» που όλη μέρα παραγγέλνει ταμπέλες, διορθώνει κείμενα, διδάσκει συναδέλφους κλπ. Που χρόνος για δουλειά.

γ) Τέλος, ο άνθρωπος πολιτικός δεν είναι. Βιβλία πουλάει με το κιλό. Γνωρίζοντας λοιπόν ότι στα υπουργεία κυκλοφορούν πραματευτάδες στους ορόφους ώστε να μπορεί ο δημόσιος υπάλληλος να κάνει τα ψώνια του on duty (πως λέμε on line) σκέφτηκε: ποιος θα αρνηθεί να αγοράσει από τον Υπουργό του;
Κι αν αρνηθεί...εφεδρεία!
Να πως φεύγει ο Μεγαλέξαντρος (και χωρίς ΦΠΑ).

Μην τον φοβάστε λοιπόν. Μπορεί να μας στοιχίζει λίγο παραπάνω αλλά είναι άκακος.
Στο υπουργείο Παιδείας δεν το συζητώ. Θα ήταν δημόσιος κίνδυνος.

Όσο για τις ταμπέλες στο υπουργείο, ούτε για αυτό να ανησυχείτε.
Ευτυχώς ο «υπουργός» μας έχει ημερομηνία λήξης κι έτσι έχουμε ήδη παραγγείλει τις ταμπέλες για τον επόμενο υπουργό.
Στα Γερμανικά.

Ο Πρόεδρός σας

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

2011-11-25T03:18:00.000-08:00

Σας παραθέτω ένα απλό παράδειγμα που θα πείσει και τους πλέον επιφυλακτικούς ότι η ανάπτυξη και η ευημερία απέχουν μόλις ένα βήμα.

Μόλις πριν από 2, 3 χρόνια ο κάθε Έλληνας είχε πρόσβαση στο Lexus, Grand Cherokee, Mercedes της επιλογής του. Τα θαύμαζε κανείς παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια, μπροστά στις διαβάσεις πεζών, στις εισόδους νοσοκομείων κλπ (γιατί ο Έλληνας έχει και μια παιδεία). Ήταν λοιπόν η εποχή του «ξεσπάσματος», όπως το χαρακτηρίζω γλαφυρά στα πολιτικά μου απομνημονεύματα, του κάθε μικρο-μεσαίου (ή πιο σωστά μικρο-ελάχιστου) που έβλεπε το όνειρο του να γίνεται πραγματικότητα. Κι ας μην είχε σπίτι. Κι ας μην είχε χρήματα να φουλάρει το απύθμενο ντεπόζιτο με βενζίνη. Γέμισε λοιπόν η Αθήνα με αυτού του είδους τα θωρηκτά (μάλιστα αισθάνομαι ιδιαίτερα περήφανος που το βουλευτικό σώμα σύσσωμο έδωσε το παράδειγμα οδηγώντας ένα στόλο Lexus) σε σημείο που οι εισερχόμενοι αλλοδαποί τουρίστες να απορούν με την (φαινομενική) οικονομική επιφάνεια των ημεδαπών.

Αυτά μέχρι χθες. Μέχρι οι ευαίσθητες πολιτικές κεραίες μου να αντιληφθούν ότι κάτι σάπιο υπάρχει εδώ, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Το σκέφτηκα το ξανασκέφτηκα και κατέληξα σε αυτό που άλλωστε αποτέλεσε τη βάση των προεκλογικών μου δηλώσεων, δηλαδή την αναδιανομή του πλούτου με σκοπό την επανεκκίνηση της οικονομίας σε υγιείς πλέον βάσεις.
Σηκώσαμε μανίκια, εγώ και η κυβέρνηση μου, βουτήξαμε στα σκατά και καταφέραμε αυτό που μέχρι τότε φαινόταν ακατόρθωτο. Ιδού τα αποτελέσματα.

Σήμερα η χώρα μας είναι πρωτοπόρος στην εξαγωγή μεταχειρισμένων λιμουζινών. Εδώ και τα στοιχεία.
Τι κάναμε δηλαδή; Πήραμε τα αυτοκίνητα από αυτούς που αφού τα χάρηκαν και έκαναν το κομμάτι τους κατάλαβαν ότι δε μπορούν πλέον να τα συντηρήσουν και ανοίξαμε μια καινούρια αγορά.
Να οι καινούριες θέσεις εργασίας! Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Ταυτόχρονα βελτιώσαμε το εμπορικό ισοζύγιο καθώς μέχρι τότε τι είμαστε;
Μια χώρα που δανειζόταν και εισήγαγε.
Ενώ τώρα τι είμαστε;
Μια χώρα που πουλάει και εξάγει.
Τέλειο; Σατανικό;

Όμως δε σταματήσαμε εκεί. Για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα και να ισορροπήσει περαιτέρω το εμπορικό ισοζύγιο έπρεπε να κάνουμε την υπέρβαση. Και ιδού η επανεκκίνηση της οικονομίας. Όπως περήφανα πληροφορούμαστε ο Ελληνικός γίγαντας της βιομηχανίας επιτέλους ξυπνά από την πολύχρονη νάρκη του (εδώ όλες οι λεπτομέρειες). Γιατί τώρα που εξάγουμε τις πολυδάπανες λιμουζίνες μας χρειαζόμαστε πάραυτα ένα οικονομικό και αξιόπιστο μέσο μεταφοράς.
Ναι το μικρό μας Πόνυ μεγάλωσε και έβγαλε και δοντάκι. Και αυτό το δοντάκι είναι έτοιμο να δείξει (και να τρίξει) στις αγορές της Ασίας και της Αφρικής, της Ευρώπης και της Αμερικής, της Ωκεανίας και της Ανταρκτικής (pourquoi pas).
Να η αύξηση της ανταγωνιστικότητας, να η έκρηξη των εξαγωγών, να οι έξτρα θέσεις εργασίας, να η αύξηση του επιπέδους ζωής, των μισθών, της αισιοδοξίας…να και η λιμουζίνα που πουλήσαμε που σε λίγο θα την ξαναπάρουμε πίσω.
Απίθανο; Ευφυές;

Ο Πρόεδρός σας

ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

2011-11-18T04:48:00.000-08:00

Μας πήρε 40 χρόνια να μάθουμε ότι δε χρειάζεται να πληρώνουμε φόρους.
Και πραγματικά είχαμε φτάσει σε ένα πολύ καλό σημείο.
Υπήρχαν μόνο λίγοι που δεν είχαν πεισθεί ακόμα και συνέχιζαν να πληρώνουν.

Εξαιτίας αυτών των λίγων, αυτού του ανυπότακτού Γαλατικού χωριού, αναγκαζόμασταν να συντηρούμε έναν πολυέξοδο ελεγκτικό και εισπρακτικό μηχανισμό.
Αλλά έπρεπε να το κάνουμε.
Γιατί σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα αν κάποιος θέλει να πληρώσει τους φόρους είναι δικαίωμά του, όχι υποχρέωση.
Και στα πλαίσια βέβαια αυτής της συνταγματικής ελευθερίας είχε και το κράτος το αναφαίρετο δικαίωμα να μην εισπράτει φόρους. Γιατί λεφτά υπήρχαν.

Και ενώ πλησιάζαμε το 100% της επιτυχίας, ήρθαν οι ξένοι φίλοι μας να μας επιβάλλουν την πληρωμή και είσπραξη των φόρων.

«Όπως όλοι» λένε.
Δηλαδή ισοπέδωση της ιδιαιτερότητας των λαών.
Εκμηδένιση του πλουραλισμού και της ανεκτικότητας.
Κατάλυση του συνταγματικού δικαιώματος της ελευθερίας του φόρου.

Δεν είναι αυτό πισωγύρισμα;

Ο Πρόεδρός σας

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ

2011-11-10T02:52:00.000-08:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Νομίζω ότι τώρα που έχω πάρει μια απόσταση από τα πράγματα μπορώ να αποκαλύψω στο λαό ένα μυστικό που θα κάνει τον κόσμο να καταλάβει τη θύελλα των συναισθημάτων που μαινόταν εντός μου.

Το Μάιο που μας πέρασε ήμουν κι εγώ εκεί! Στο Σύνταγμα! Αγανακτισμένος!

Και να πως έγινε: καθόμουν στον καναπέ του σπιτιού μου και έβλεπα τηλεόραση. Κατάμεστο το Σύνταγμα από κόσμο, σκηνές, ακροβάτες, καντίνες με χοτ ντογκ, μαλί της γριάς, πανό, συνθήματα…
Κι εγώ να κάθομαι στον καναπέ. Ένοιωσα μια αηδία για τον εαυτό μου. Θυμήθηκα το σοσιαλιστικό μου υπόβαθρο, τους αγώνες, το Μάη του 68, το Πολυτεχνείο! Θα πάω, ανακοίνωσα στη φαμίλια και ξεκίνησα για το Σύνταγμα.

Φυσικά έχοντας πλήρη συναίσθηση του κινδύνου έλαβα τα μέτρα μου. Ακολούθησα μια πολύ έξυπνη τακτική που είχα διαβάσει στον Ιζνογκούντ όταν ήμουν μικρός. Πήρα αγκαλιά μια κολοκύθα κι έτσι μεταμφιέστηκα σε κολοκυθέμπορο.
Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει καθώς πλησίαζα στην πλατεία. Στο δρόμο άλλοι συναγωνιστές με παρότρυναν «έλα κολοκυθέμπορε, σε λίγο θα κάνουμε ντου».
Τι συγκίνηση!

Μόλις έφτασα στην πλατεία πήγα να μπω στο Μεγάλη Βρετανία αλλά ο πορτιέρης δε με αναγνώρισε. «Δε μπορείς να περάσεις κολοκυθέμπορε» μου είπε. Είχα ξεχάσει τη μεταμφίεση. Άφησα την κολοκύθα κάτω και τότε με οδήγησε στην Προεδρική Σουίτα.
Δε μπορούσα να το πιστέψω! Τα είχα καταφέρει! Ήμουν στο επίκεντρο των εξελίξεων. Ήμουν κι εγώ ένας Αγανακτισμένος.
Ήμουν κι εγώ εκεί!

Το βράδυ δείπνησα στο ρεστοράν του ξενοδοχείου και…το λέω και δακρύζω…δεν έβγαλα ούτε στιγμή από τα αυτιά μου το iPod με τα τραγούδια του αγώνα: το Δοξάστε Με και τις Πατάτες του Χάρρυ Κλυνν.
Αργά πια, εξουθενωμένος από το γυμναστήριο του ξενοδοχείου και τη συγκίνηση της ημέρας, αποσύρθηκα στην Προεδρική Σουίτα για να ξαποστάσω πλάι κυριολεκτικά στις αδελφές αγανακτισμένες ψυχές της πλατείας.

Γιατί πέρα και πάνω από πολιτικές, φιλοδοξίες, καριέρες, είμαι πολίτης και οφείλω να αντιστέκομαι στον τυχοδιωκτισμό, τον παραλογισμό και την ανευθυνότητα ακόμα κι αν αυτά προέρχονται από μένα!

Ο Πρόεδρός σας

Δοξάστε με

ΜΕΘΟΔΟΣ ΣΤΑΝΙΣΛΑΒΣΚΙ

2011-11-08T03:10:00.000-08:00

Απόσπασμα από την πολιτική μου παρακαταθήκη:

Όταν πρωτομπήκα στον πολιτικό στίβο έπαθα σοκ!
Μετά την πρώτη κιόλας εβδομάδα αναρωτήθηκα: είναι δυνατό να ζήσω μια ζωή υποχρεωμένος να βρίσκομαι δίπλα σε ανθρώπους σιχαμένους, που σε άλλη περίπτωση δε θα γυρνούσα καν να τους κοιτάξω, να μιλάω μαζί τους για πράγματα που δεν πιστεύω και που ξέρω και ότι οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν, να θέλω να τους δαγκώσω την καρωτίδα κι όμως να χαμογελάω;

Και γιατί θα πρέπει να μάθω να μιλάω μια άλλη γλώσσα, που μόνο το σινάφι μου καταλαβαίνει και που κερδίζει αυτός που θα μιλήσει περισσότερο και θα πει τα λιγότερα;
Αισθανόμουν ότι ενώ οι φίλοι μου (που βέβαια μετά έπαψαν να είναι φίλοι μου γιατί δε μπορούσα να έχω φίλους) ήταν επιτυχημένοι συναναστρεφόμενοι κανονικούς και ενδιαφέροντες ανθρώπους, εγώ θα έπρεπε να φορέσω το καλό, κυριακάτικο χαμόγελό μου και να μην το ξαναβγάλω ποτέ (καθώς είναι μέγα σημάδι αδυναμίας η έλλειψη του).
Είναι ζωή αυτή;
Και άντε και λες, θα το κάνω.
Θα βάλω το κεφάλι μου στον κουβά με τα σκατά.
Μετά;
Πόσο θα αντέξω;

Λοιπόν έχοντας διανύσει πολλά χιλιόμετρα στο διεθνή πολιτικό στίβο έχω να πω στους νέο-εισερχόμενους στην πολιτική ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα.
Πρώτα απ’ όλα μαθαίνεις γρήγορα ότι εσύ είσαι το κέντρο του κόσμου, που μια μέρα θα κυβερνήσεις και όλοι θα σε λατρεύουν ως μεσσία. Αυτό σου δίνει τη δύναμη να ξεκινήσεις.

Αυτό όμως που σε κρατάει στο παιχνίδι είναι η τέχνη του να κάνεις τους πάντες να πιστέψουν ότι είσαι ηλίθιος.
Πολύ ηλίθιος.
Για να γίνει αυτό πρέπει φυσικά να το πιστέψεις κι εσύ (μέθοδος Στανισλάβσκι δαγκωτό).
Όσο καλύτερα το καταφέρεις τόσο περισσότερο οι άλλοι θα αναρωτιούνται «δε μπορεί να είναι τόσο ηλίθιος. Κάτι άλλο συμβαίνει». Και τότε μπαίνει η αμφιβολία. Τότε αρχίζουν να αναρωτιούνται «ρε μπας;».

Αυτή η πρακτική αγαπητέ αυριανέ πολιτικέ θα σου κερδίσει αρκετό χρόνο μέχρι να…να σκεφτείς κάτι καλύτερο.

Εγώ μέχρι εδώ έφτασα.

Ο Πρόεδρός σας

ΜΗ ΜΑΔΑΣ ΤΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

2011-11-07T01:38:00.000-08:00

Από μικρός όποτε έπρεπε να αποφασίσω για κάτι μαδούσα τη...Μαργαρίτα.
Οι απαντήσεις της ήταν πάντα σοφές και δε μετάνιωσα ούτε μια φορά που ακολούθησα τις συμβουλές της.

Όταν ερωτεύτηκα για πρώτη φορά τη ρώτησα: «Μ’ αγαπά ή δε μ’ αγαπά;»
«Σ’ αγαπάει, αλλά κι αν δε σ’ αγαπάει δε χάλασε ο κόσμος», μου απάντησε.

Μετά βρισκόμενος μπροστά σε ένα κρίσιμο πολιτικό σταυροδρόμι ρώτησα: «Δεξιά ή αριστερά;»
«Ο πιο σύντομος δρόμος είναι η ευθεία. Μείνε στο κέντρο» μου είπε.

Τέλος έφτασε η ώρα να της θέσω το κρισιμότερο ερώτημα: «Με ρωτούν αν θα παραιτηθώ ή όχι. Τι να πω;»
«Η απάντησή σου να είναι ίσως και αυτό να είναι οριστικό»

Ο Πρόεδρός σας

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

2011-11-01T02:51:00.000-07:00

Σε ένα δημοψήφισμα το ποιο σημαντικό πράγμα είναι η διατύπωση. Κλίνω περισσότερο σε κάτι του στυλ:

"Πιστεύεις ότι είσαι ο καλύτερος αλλά δε σου έχουν δοθεί οι κατάλληλες ευκαιρίες, ότι το αφεντικό σου είναι ένας γελοίος που απλά έτυχε να έχει λεφτά, ότι οι νόμοι είναι για τους φοβητσιάρηδες, οι φόροι για τους ηλίθιους, η ομάδα σου θα σκίσει φέτος και η συμφωνία που πετύχαμε με τους δανειστές είναι καλή;"

ΝΑΙ
ΟΧΙ

Ο Πρόεδρός σας

ΤΙ 30 ΤΙ 40 ΤΙ 50

2011-10-27T01:57:00.000-07:00

Οι δανειστές μας είναι λάτρεις του Κωνσταντάρα.
Δεν εξηγείται αλλιώς.
Ότι κι αν έλεγα για το κούρεμα απαντούσαν «Έλα μωρέ, τι 30, τι 40, τι 50»!

Και η αλήθεια είναι ότι εδώ που φτάσαμε λίγη σημασία έχει.

«Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ!» Αυτό δεν το είπε ο Κωνσταντάρας. Ποιος το είπε, ποιος το είπε; Στο επόμενο υπουργικό συμβούλιο θα αρχίσω έτσι το λόγο μου!

Ο Πρόεδρός σας

ΠΕΝΤΑΗΜΕΡΗ

2011-10-26T00:58:00.000-07:00

Σήμερα είδα στον ύπνο μου ότι πήγαμε πενταήμερη με το κόμμα στην Κέρκυρα.
Τι πλάκα!
Στο πούλμαν πειράζαμε τα κορίτσια, τραγουδούσαμε "Deutschland über alles…" και γενικά υπήρχε ένα κλίμα μεγάλης ευθυμίας.

Μόλις φτάσαμε βρήκαμε εκεί και τον Αντώνη.
«Κι εσείς εδώ για πενταήμερη;» τον ρωτάω.
«Ήταν να πάμε Ρόδο αλλά το αλλάξαμε για να είμαστε μαζί σας»

Συναίνεση!

Ο Πρόεδρός σας

ΑΥΤΟΕΚΠΛΗΡΟΥΜΕΝΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

2011-10-20T06:42:00.000-07:00

Λοιπόν τα τελευταία 2 χρόνια πραγματοποιώ ένα σημαντικό πολιτικό πείραμα που θα αποτελέσει οδηγό για τις σοσιαλιστικές κοινωνίες του μέλλοντος.

Το σύστημα είναι δανεισμένο από τον κλάδο της ψυχολογίας και ονομάζεται Αυτοεκπληρούμενη Προφητεία.
Σκέφτεσαι κάτι δηλαδή, μιλάς για αυτό και τελικά γίνεται. Τυχαίο; Δε νομίζω.

Και να κάποια παραδείγματα για να καταλάβουν όλοι τις βασικές αρχές του:
Πριν από δύο χρόνια, εγώ και οι συνεργάτες μου προσπαθούσαμε να σκεφτούμε τι θα κάνουμε με αυτή τη χώρα. Καμία πραγματικά καινούρια ιδέα δεν έπεσε στο τραπέζι και ομολογώ ότι ήμουν πολύ απογοητευμένος.
Τελικά η απάντηση ήρθε από αλλού.

Κάποια στιγμή, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι και ενώ είχα δηλώσει ρητά ότι λεφτά υπάρχουν, άρχισαν να βλέπουν το φως κάτι δημοσιεύματα περί νέων μέτρων. Αφού λοιπόν γράφτηκαν όσα γράφτηκαν συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν καλή ιδέα και τελικά πήραμε αυτά τα μέτρα.
Έκτοτε η συμβουλή μου προς τους συνεργάτες μου είναι: "Μην σκέφτεστε. Διαβάζετε εφημερίδες. Εκεί θα βρούμε τι πρέπει να κάνουμε γιατί στο κάτω κάτω της γραφής ενδόμυχα ο κόσμος αυτό θέλει αλλά δεν ξέρει πως να το ζητήσει".

Σε λίγο καιρό άρχισαν οι φήμες περί ΔΝΤ. Περίμενα λίγο να δω αν ο κόσμος πραγματικά το ήθελε. Τα άρθρα πήγαιναν κι ερχόντουσαν. Το είχαν σίγουρο. Έτσι κι εγώ το έκανα.
Μετά είπαν έξτρα μέτρα, έκανα το μεσοπρόθεσμο, έγραψαν περί ισοπέδωσης μισθών και συντάξεων, το εφάρμοσα. Ζήτησαν κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων; Απολύσεις; Λύσσαξαν να τα γράφουν, έ τά’κανα κι αυτά.

Κι εκεί που λέω, τι άλλο θα σκεφτούν πια οι αχόρταγοι, τι γράφουν;
Χρεοκοπία και εποπτεία της χώρας για 20 χρόνια.

Ε φταίω εγώ τώρα;

Ο Πρόεδρός σας

ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ

2011-10-13T03:32:00.000-07:00

Είναι μια εβδομάδα τώρα που βλέπω κάθε βράδυ το ίδιο σκατο-όνειρο.

Μας έχει καλέσει λέει ο Χοσέ Εμάνουελ, εμένα, την Άνγκελα και το μικρό Νικολά.
Μόλις φτάνω στο ραντεβού με αρπάζουν οι τρεις τους και με πάνε για κούρεμα σε ένα μπαρμπέρικο της Σεβίλλης ονομαστό.
Εκεί με περιμένουν ο ντόπιος κουρέας μαζί με τον ξενόφερτο Σουίνι Τοντ εκ της οδού Φλιτ ορμώμενο που είχε έρθει ειδικά για την περίσταση.
Ο κουρέας της Σεβίλλης με καθίζει στην καρέκλα, ο Σουίνι Τοντ μου προσφέρει πίτα…και οι 3 σωματοφύλακες-συνάδελφοι αρχίζουν να τραγουδούν ομαδόν και παράφωνα:

«πέντε αιώνες δύσης
εθνικής θα ζήσεις
από δω και μπρος…»

από ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ του Σαββόπουλου.

Εκεί πάντα ξυπνάω και παραδόξως βρίσκω και μερικές κομμένες τρίχες στο μαξιλάρι μου.

Φρίκη.
Άντε να πας στη δουλειά με όρεξη μετά.

Ο Πρόεδρός σας

ΕΥΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ

2011-10-12T03:39:00.000-07:00

Προβληματίζομαι.
Προβληματίζομαι εντόνως για το τι θα πω μεθαύριο στον Ελληνικό λαό. Γιατί κάτι πρέπει να πω, δε μπορεί, αφού όλοι το περιμένουν.
Και εφόσον θα πω που θα πω κάτι, δεν πρέπει αυτό το κάτι να μείνει κιόλας; Να γίνει μια φράση ιστορική βρε αδερφέ.
Και σπάω το κεφάλι μου. Τι να πω;

Δεδομένο είναι ότι οι σημαντικές ιστορικές φράσεις είναι οι μικρές: ή ταν ή επί τας, μολών λαβέ, νενικήκαμεν, εύρηκα, ες αύριον τα σπουδαία, ΟΧΙ κλπ κλπ.

Οι δικοί μου λογογράφοι μου φέραν το «λεφτά υπάρχουν» και πρόκοψα. Για να κάνεις μια σωστή δουλειά πρέπει να την κάνεις μόνος σου.

Ο Τρικούπης είπε «Δυστυχώς Επτωχεύσαμεν». Το «δυστυχώς» δε μου αρέσει. Είναι γρουσούζικο. Και αρνητικό.

Ο Βενιζέλος (ο Λευτέρης) είπε «Τελικώς Επτωχεύσαμεν». Αυτό πάλι το «τελικώς» είναι πολύ τετελεσμένο και αμετάκλητο. Αρνητικό κι αυτό.

Εγώ λέω να πω: «Ευτυχώς Επτωχεύσαμεν». Το «ευτυχώς» δίνει μια προοπτική όσο να’ναι…

Ο Πρόεδρός σας

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

2011-10-05T04:09:00.000-07:00

Μια πολύ συχνή παρανόηση έχει να κάνει με τους φορολογικούς παραδείσους.
Σας πληροφορώ λοιπόν ότι η φράση “tax heaven” μεταφράζεται ως «παράδεισος των φόρων» και αυτή τη στιγμή, ως συνέπεια του σοσιαλιστικού μου προγράμματος, η Ελλάδα φιγουράρει στην πρώτη θέση ως ο κατεξοχήν φορολογικός παράδεισος της Ευρώπης.

Και αυτό είναι μόνο η αρχή…

Ο Πρόεδρός σας

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΚΡΟΙΣΟΙ

2011-09-26T05:00:00.000-07:00

Θα σας πω μια ιστορία που δεν την έχω μοιραστεί με κανέναν ως τώρα αλλά πιστεύω ότι όχι μόνο θα σας αγγίξει αλλά θα βάλει και στη θέση τους ορισμένα πράγματα.

Να διευκρινίσουμε κάτι. Εγώ είμαι παιδί της ξενιτιάς. Τα ελληνικά τα έμαθα σε προχωρημένη ηλικία, κουτσά-στραβά (δε μου άρεσαν κιόλας) και εν πάση περιπτώσει δεν τα μιλάω καλά βρε αδερφέ. Όχουουου.

Μου λέει λοιπόν ο πατέρας μου πριν ξεψυχήσει: «Ευχή και κατάρα σου δίνω λεβέντη μου: στα χέρια σου οι Έλληνες να μάθουν τι θα πει Οικονομικοί Κροίσοι»

Και ξεψύχησε.

Εγώ γραμμένο δεν το είδα αυτό το πράγμα κι έτσι αμέσως μόλις πήρα την εξουσία στα χέρια μου έβαλα μπρος για την τελευταία επιθυμία του πατέρα μου («στα χέρια σου οι Έλληνες θα μάθουν τι θα πει Οικονομική Κρίση»).

Εγώ τον Κροίσο δεν τον ήξερα και ο πατέρας μου δε φρόντισε τουλάχιστον να μου γράψει τι ήθελε προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Σόρυ!

Ο Πρόεδρός σας

MIND THE GAP (ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΓΑΠ)

2011-09-23T07:09:00.000-07:00

- Τις τελευταίες μέρες νοιώθω ένα κενό. Τι να κάνω γιατρέ;
- Θα σας γράψω ένα τραγούδι. Θα το ακούτε πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Αν δε σας περάσει ξανάρχεστε.
- Πριν ή μετά το φαγητό;
- Και πριν και μετά. Να σας πιάσει:

- Ευχαριστώ γιατρέ και προσοχή στο κενό (GAP)

Ο Πρόεδρός σας

ΚΟΠΡΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

2011-09-14T02:42:00.000-07:00

Καμαρώνω πολύ αυτή την κυβέρνηση. Συζητάμε πολύ μεταξύ μας αλλά παίρνουμε και αποφάσεις μερικές φορές.
Τις προάλλες άνοιξε μια ωραία κουβέντα ο Βαγγέλης:

- Πρόεδρε είχα μια ωραία ιδέα.
- Για λέγε, για λέγε.
- Να, σκεφτόμουν ότι πρέπει να κάνουμε κάτι και για την ανάπτυξη.
- Δεν κάνουμε τόσα;
- Εννοώ τη δική μας ανάπτυξη, όχι των πιστωτών μας.
- Ααααααα!
- Ναι. Είπα λοιπόν να βγάλουμε μια επιδότηση μέσω ΕΣΠΑ για συγκεκριμένου τύπου καλλιέργειες.
- Πάλι καλλιέργειες; Αυτές θέλουν χρόνο, δεν πρόκειται να περάσει από την τρόικα. Ύστερα πέφτει δάκος, μουχρίτσα και χαλάζι και πρέπει να αποζημιώνουμε κι από πάνω.
- Εδώ είναι το μεγαλείο της σκέψης μου! Οι καλλιέργειες αυτές θα πρέπει να είναι εύκολες, γρήγορες και αποτελεσματικές. Σύμφωνα με το σχέδιο μου ΟΛΟΙ οι πολίτες θα μπορούν να ασχοληθούν με αυτές τις καλλιέργειες, ακόμα και από το σπίτι τους, ενώ δε θα απαιτούνται πάνω από μερικά λεπτά απασχόλησης.
- Αυτό είναι απίθανο! Τι καλλιέργειες είναι αυτές;
- Κοπράνων και ούρων.

Τελικά αυτή η χώρα μπορεί να σωθεί!

Ο Πρόεδρός σας

Ο ΓΑΥΡΟΣ ΙΩΝΑΘΑΝ

2011-06-28T04:07:00.000-07:00

Σκέψεις περί πολιτικής.

Τελικά η πολιτική πρέπει να είναι απρόσωπη. Μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει. Ο πολίτης πρέπει να είναι απρόσωπος, ένας αριθμός ανάμεσα σε άλλους, μια καφκική αποτύπωση. Σε διαφορετική περίπτωση ο πολιτικός δε μπορεί να εξυπηρετήσει σωστά τα συμφέροντα αυτού του ίδιου ανώνυμου πολίτη.

Για παράδειγμα η διακυβέρνηση μιας χώρας διαφέρει από τη διοίκηση ενός χωριού όσο η μακρο-οικονομία από τη μικρο-οικονομία. Ενώ η μία (αυτή του χωριού) επικεντρώνεται στον τοπικό της χαρακτήρα και προϋποθέτει την προσωπική γνωριμία με τους ψηφοφόρους, η άλλη, η εθνική είναι αποτελεσματική μόνο σε ένα πλαίσιο ομαδοποίησης ομοιογενών στοιχείων (οι εργάτες, οι άνεργοι, τα δικά μας παιδιά, οι άλλοι κλπ).

Έχοντας λοιπόν ομοιογενείς ομάδες απέναντί του, ο κυβερνητικός αξιωματούχος, μπορεί να κάνει απερίσπαστος τη δουλειά του δίχως να μπαίνουν στη μέση προσωπικές σχέσεις και συναισθήματα.
Οι ταμπέλες είναι πάντα βολικές: οι Αγανακτισμένοι, οι Κουκουλοφόροι, οι Αντι-εξουσιαστές, οι Συνδικαλιστές κλπ κλπ. Και όταν οργανώνονται κάτω από μία ομάδα νομίζουν ότι γίνονται πιο ισχυροί ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.
Αναγκάζονται να λειάνουν τα αιτήματα τους ώστε η ομάδα να έχει κοινή φωνή (πρώτη ήττα) και εγκαταλείπουν τη μοναδικότητά τους πίσω από την ανωνυμία της ομάδας (δεύτερη ήττα). Τέλος αυτά που πετυχαίνουν (πάντα λιγότερα από αυτά που θα μπορούσαν) επιτυγχάνονται με τόσο μεγάλη προσπάθεια που βγαίνουν από αυτή τη διαδικασία με την ψευδαίσθηση ότι νίκησαν (τρίτη ήττα).

Για να το πω πιο απλά: μπορώ κάλλιστα να φάω ένα πιάτο γαύρους για μεσημεριανό. Αλλά δε θα μπορούσα ποτέ να φάω ένα πιάτο με το γαύρο Γιώργο, το γαύρο Κώστα, τη γαύρισσα Ιουλία, το γαύρο Ιωνάθαν ...

Ο Πρόεδρός σας

ΚΕΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

2011-06-12T12:40:00.000-07:00

Τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει μια μελαγχολία. Συνεχώς σκέφτομαι το θάνατο. Πολιτικό ή βιολογικό.

Τις προάλλες ξύπνησα από έναν εφιάλτη. Προσπαθούσα λέει να γράψω τη διαθήκη μου και δε μου ερχόταν καμιά ιδέα. Σκεφτόμουν «δε μπορεί, κάτι θα έχω κι εγώ να αφήσω στις μελλοντικές γενεές». Τίποτα. Κι όταν μου ερχόταν μια ιδέα, δεν έγραφε το στυλό. Κι όταν έγραφε το στυλό ξεχνούσα τι ήθελα να γράψω.
Έμεινα να κοιτάω τις λευκές κόλλες. Τότε μου ήρθε μια ιδέα.

Μπορεί να άφησα τη διαθήκη κενή, όμως στο μνήμα μου θέλω να γραφτούν τα εξής:

Δε Νοιώθω Τίποτα
Δε με Νοιάζει Τίποτα
Είμαι ελεύθερος

Ο Πρόεδρός σας

ΠΕΡΙ ΠΤΩΧΕΥΣΕΩΣ

2011-05-16T14:15:00.000-07:00

Προεδρικό Διάγγελμα

Ως ηγέτης του πολύπαθου λαού μας είμαι βαθιά συγκινημένος καθώς η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ένα χαμένο αριστούργημα της αρχαίας μας κληρονομιάς. Και σε τι στιγμή μάλιστα!!
Η χαμένη πραγματεία του μεγάλου μας φιλόσοφου Αριστοτέλη, Περί Πτωχεύσεως, αντίκρισε ξανά τον Αττικό ουρανό μετά από χιλιάδες χρόνια για να φωτίσει, να τονώσει και να εμψυχώσει όλους μας τις δύσκολες αυτές ώρες.

Ως πολίτης αυτής της χώρας, ως Έλλην, αλλά και ως περήφανος Πρόεδρός σας έχω την τιμή να σας μεταφέρω το τόσο σημαντικό και καίριο μήνυμα του σοφού προγόνου μας.
Δυστυχώς από το τεράστιο αυτό φιλοσοφικό έργο δε σώθηκαν παρά τρεις λέξεις.
Τι λέξεις όμως...!
Σας μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο, με ταπεινότητα και συγκίνηση:
"Περί πτωχεύσεως...κολοκυθόπιτα!"

Ο Πρόεδρός σας

ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ;

2011-04-15T03:25:00.000-07:00

Εδώ και πάρα πολύ καιρό έχω μια μεγάλη ανησυχία.
Ένα απίστευτο βάρος: κι αν ο υπαρκτός σοσιαλισμός δεν υπάρχει τελικά;
Αποφάσισα να απευθυνθώ στον Αντιπρόεδρο, καθότι κατεξοχήν φιλοσοφημένος τύπος και του απεύθυνα το ερώτημα αγωνιώντας για την απάντηση.

- Υπάρχει ο υπαρκτός σοσιαλισμός; Γιατί προσωπικά δεν έχω δει κάτι.

Εκείνος με κοίταξε σκεφτικός και μου είπε:

- Μμμμ. Για πες μου κάτι, έχεις δει ποτέ σου χελώνα Pinta Island;
- Εεε. Δε νομίζω. Όχι.
- Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει κι όλας.

Το επιχείρημα ήταν δυνατό αλλά και πάλι είχα τις αμφιβολίες μου. Ο Αντιπρόεδρος το κατάλαβε και συνέχισε:

- Να σε ρωτήσω και κάτι ακόμα: έχεις δει ποτέ σου τον ιό της γρίπης;
- Όχι βέβαια, έχω δει όμως τα αποτελέσματά του.
- Ακριβώς αυτό. Να σκέφτεσαι τον υπαρκτό σοσιαλισμό σαν κάτι που δεν είναι ορατό με γυμνό μάτι αλλά που τα αποτελέσματά του επηρεάζουν όλον τον κόσμο.

Αστέρι ο Αντιπρόεδρος! Ανακουφίστηκα.

Αψού.

Ο Πρόεδρός σας

ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ

2010-06-03T01:38:00.000-07:00

Είμαι ο 11ος πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Είμαι πρόεδρος του κόμματος από το 2004, οπότε 20 + 04 = 24.
Επίσης 24 = 3 Χ 8. Δηλαδή 888.
Έχουμε και λέμε λοιπόν: 11 888.

Τυχαίο; Δε νομίζω.

Ο Πρόεδρός σας

ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΤΡΩΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

2010-05-09T01:19:00.000-07:00

Γύρισα τον κόσμο. Ανέβηκα βουνά, πέρασα ποτάμια, είδα το μόχθο να καθρεφτίζεται στα μάτια των απλών ανθρώπων, γνώρισα αφέντες, δούλους, εμπόρους, μα περισσότερο γνώρισα τον Έλληνα.
Αυτόν που όπου κι αν ταξιδέψει η Ελλάδα τον πληγώνει, τον Έλληνα της διασποράς που προκόβει αλλά νοσταλγεί την πατρίδα και τον Έλληνα της Ελλάδας που νοσταλγεί την προκοπή αλλά δεν έχει πατρίδα.
Κι εκεί ανάμεσα είδα τον εαυτό μου. Και τον ρώτησα:
- Τί κάνεις;
- Κάνω ότι μπορώ, απάντησα.
- Και τι μπορείς να κάνεις;
- Μπορώ να σώσω την Ελλάδα.
- Μπορείς να σώσεις και τους κατοίκους της;
- Ε;
- Κι αν είχες χρόνο μόνο για το ένα, ποιό θα διάλεγες;

Κόμπλαρα. Όλον αυτόν τον καιρό πίστευα ότι ήμουν ο εκλεκτός, αυτός που θα έκανε τα στάσιμα νερά της Μεταπολίτευσης να ανοίξουν ώστε να περάσει από μέσα ο πολύπαθος λαός. Αυτός που σε πείσμα των μεγάλων προγόνων του θα αποδεικνυόταν μεγαλύτερος.
Κι ας ήμουν άτυχος. Κι ας παρέλαβα την προεδρία στην πιο δύσκολη στιγμή. Κι ας έφαγα τα μούτρα μου σε εκλογές. Κι ας αντιμετώπισα τη χλεύη των εσωτερικών μου αντιπάλων. Στάθηκα όμως όρθιος. Και έβαλα τους όρους μου. Και κέρδισα. Αλήθεια τι; Στον τόπο που οι αφέντες δεν γνωρίζουν τι πάει να πει εργασία ήθελα να είμαι εργατικός αφέντης. Και στους πολίτες που δε θέλουν να σηκώσουν τα μανίκια έφερα μπράβους να τους τα σηκώσουν με το ζόρι. Ίσως οι περιστάσεις να μην είναι και τόσο άσκημες. Και δεν κρινόμαστε από αυτά που μπορούμε να κάνουμε αλλά από αυτά που επιλέγουμε να κάνουμε. Και εφόσον οι περισσότερες επιλογές έχουν γίνει ερήμην μένει ίσως μόνο μια: στήσιμο από την αρχή.
Ίσως τελικά όταν θα αναφέρονται σε μένα οι μελλοντικές γενιές να λένε: φτύσαμε αίμα στα χέρια του. Αλλά αυτό που τώρα έχουμε είναι καλύτερο από το πριν.

- Πατέρα έμαθες τα νέα; Νομίζω πως κατάλαβα τι πρέπει να κάνω. Βοήθεια.

Ο Πρόεδρός σας

ΑΣΘΜΑ ΑΣΘΜΑΤΩΝ

2009-09-28T22:26:00.000-07:00

Ήρθε ο γιός μου χθες και μου λέει: «Μπαμπά θα ψηφίσω ΚΚΕ».
Έχασα το φως μου. Γιατί αγόρι μου του λέω, τι σε βρήκε;
«Μόνο αυτοί μπορούν να αφυπνίσουν την ταξική συνείδηση ενάντια στο κεφάλαιο»!
Πού τα έμαθες εσύ αυτά, τον ρωτάω.
«Άκουσα τη δασκάλα μου να το λέει στον διευθυντή μας».
Μπούκωσα. Μφφφφ, τι είναι αυτά που λες; Αυτά σας μαθαίνουν; Θα τα κάνω όλα ιδιωτικά. Τέρμα η δωρεάν παιδεία για όλους. Θα κάνω πραξικόπημα.
«Αυτό της απάντησε ο διευθυντής μας μπαμπά: ότι ένα πραξικόπημα χρειάζεται».
Εκεί μου κόπηκε η ανάσα. Μφφ, μφφ, τίποτα. Το στήθος μου έκαιγε. Μετά όλα σκοτείνιασαν.
Το επόμενο που θυμάμαι είναι τη γυναίκα μου να με ταρακουνάει στο κρεβάτι ουρλιάζοντας. Η ανάσα επανήλθε σιγά σιγά.
Όνειρο ήταν. Και κρίση άσθματος.
Μα ήταν δυνατόν; Ο δικός μου γιος;

Ο Πρόεδρός σας

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

2009-09-23T22:18:00.000-07:00

Έκανα λάθη. Το παραδέχομαι.
Όμως δε φταίω εγώ για τα λάθη αυτά.
Και για εκείνους που φταίνε, αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη.

Ο Πρόεδρός σας

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ

2009-09-22T12:07:00.000-07:00

Τελικά δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους.
Τους λες «Έχω σχέδιο» και αμέσως θέλουν να το μάθουν.
Τους λες «Μπορώ να σώσω τη χώρα» και θέλουν να μάθουν πώς.
Το κουτσομπολιό θα αρχίσουμε;
Δηλαδή δεν υπάρχει πια καμιά εμπιστοσύνη;
Λέξη δε θα μου πάρετε.

Ο Πρόεδρός σας

ΜΠΑΡΜΠΕΚΙΟΥ

2009-09-17T23:15:00.000-07:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Αύριο θα ψήσω. Το περιμένω πως και πως. Κατά βάθος εγώ είμαι ένας απλός γλετζές.
Βέβαια δε λέω και η πολιτική μου αρέσει. Να, ας πούμε σήμερα έκανα κάποιες σκέψεις για την πολιτική:
Η πολιτική είναι μια πόρνη. Πάει πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο.
Ο λαός πληρώνει. Αυτό είναι ξεκάθαρο.
Η κυβέρνηση είναι ο νταβατζής.
Και η αντιπολίτευση το προφυλακτικό.
Όταν όλοι αυτοί κάνουν καλά τη δουλειά τους τότε το σύστημα δουλεύει ρολόι.
Όταν όμως η πόρνη είναι ψόφια, ο λαός άφραγκος, ο νταβατζής διεφθαρμένος και σπάει και το προφυλακτικό...έ τότε τι να σου κάνω εγώ;
Για αυτό κι εγω θα ψήσω.

Ο Πρόεδρός σας

ΠΙΤΟΥΡΑ

2009-09-14T12:06:00.000-07:00

Αγαπημένο μου Ημερολόγιο. Σήμερα το πρωί πριν φύγω για τη Βουλή έριξα 2 κουταλιές (της σούπας) πίτουρο στα μαλιά μου.
Σκέφτηκα: θά' ρθουν τα περιστέρια, θα με βγάλει κανας δημοσιογράφος φωτογραφία με τα πετεινά στο κεφάλι, νά'το το θαύμα στα πρωτοσέλιδα.
Του κάκου.
Δηλαδή ο Γιώργος τι έβαλε και πήγε το μοναδικό περιστέρι στη βόρεια Ελλάδα και φώλιασε; Φτου.
Δε λέω. Μια κουτσουλιά την έφαγα. Γούρι.

Ο Πρόεδρός σας

ΣΤΟ ΜΕΛΑΝΑ ΔΡΥΜΟ

2009-09-09T00:22:00.000-07:00

Εχθές πήγα τα παιδιά βόλτα στο δάσος να μαζέψουμε κάρβουνα. Θα ψήσω την Κυριακή.
Μας έπιασε η βροχή και καλυφθήκαμε σε ένα ξέφωτο.
Γυρίσαμε το βράδυ κατάμαυροι.
Τα περάσαμε φίνα.

Ο Πρόεδρός σας

ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΙΑ

2009-09-07T21:46:00.000-07:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, ξεκινώντας σήμερα να γράψω μου ήρθε στο νου η ομότιτλη ταινία του Νάνι Μορέτι. Θυμήθηκα το φίλο του Μορέτι στο νησί χωρίς ρεύμα και φυσικά χωρίς τηλεόραση, να ασφυκτιά. Τόσες ημέρες χωρίς Τόλμη και Γοητεία δεν αντέχονται.

Πήρα μια σημαντική απόφαση: από τον επόμενο μήνα δεν πρόκειται να χάσω επεισόδιο.
Και αυτό αποτελεί δέσμευση.

Ο Πρόεδρός σας

ΠΡΟΣ ΛΑΡΙΣΑΙΟΥΣ

2009-09-06T21:55:00.000-07:00

Τελικά πως τα κατάφερε ο Λαρισαίος και βγήκε αλώβητος από όλα αυτά δεν κατάλαβα. Και ο μοναδικός που έκανε έργο επίσης. Άλλους 150 σαν κι αυτόν να είχα και θα σκίζαμε.
Τότε όμως δε θα με άκουγε κανείς.
Αλλά μήπως τώρα με ακούνε;
Χα χα.

Ο Πρόεδρός σας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

2009-09-05T04:39:00.000-07:00

Αγαπημένο ημερολόγιο. Το βράδυ ξύπνησα από ένα άσχημο όνειρο. Δεν το θυμόμουν αλλά ήταν άσχημο. Ήταν τόσο άσχημο που έβαλα τα δυνατά μου να μην ξανακοιμηθώ και τα κατάφερα. Να θυμηθώ να μην ξαναφάω κεμπάπ μετά τις 10 το βράδυ.

Στις ώρες που απέμεναν μέχρι το πρωί έκανα κάποιες σκέψεις. Σκέφτηκα τον εαυτό μου όχι σαν τον Πρόεδρό σας αλλά σαν κάποιον άλλο, έναν απλό, θνητό, πολίτη που αντί να συναγωνίζεται για μια θέση στο κοινοβούλιο, για την ανέλιξη στην ιεραρχία του κόμματος, για ένα υπουργείο ή ίσως και την πρωθυπουργία, αγωνίζεται για μια θέση στον ιδιωτικό τομέα, μια δουλειά, για την ανέλιξή του στην ιεραρχία της εταιρίας, για μια διευθυντική θέση ή ίσως και για τη θέση του γενικού διευθυντή. Ο παραλληλισμός ήταν τέλειος.

Στη συνέχεια προσπάθησα να φανταστώ τη διαδικασία της συνέντευξης και την προσπάθειά του να αναδείξει τις αρετές του, τονίζοντας τα δυνατά του σημεία, ελέγχοντας τις αδυναμίες του. Να τι θα απαντούσα εγώ:

- Υπεύθυνη Προσωπικού: Θα θέλατε να μου μιλήσετε για τη εργασιακή σας εμπειρία ξεκινώντας από την πρώτη σας δουλειά και φτάνοντας στο σήμερα;

- Εγώ: Βεβαίως. Κατ’ αρχήν θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δίνετε σήμερα και να σας διαβεβαιώσω ότι θα κάνω ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να φανώ άξιος της εμπιστοσύνης που μου δείχνετε. Ξεκίνησα την καριέρα μου έχοντας ένα όραμα. Ένα όραμα να βοηθήσω τον τόπο μου, τους συνανθρώπους και συναδέλφους μου, να προσφέρω στην πατρίδα μου ένα καλύτερο μέλλον. Με αυτό το όραμα οδηγό κατάφερα να ξεπεράσω τα όποια εμπόδια – και σας διαβεβαιώνω πως ήταν πολλά – , να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων και παρά τις αντιξοότητες να φτάσω εδώ που έφτασα.

- Υπεύθυνη Προσωπικού: Που ακριβώς;

- Εγώ: Χαίρομαι που μου κάνετε αυτή την ερώτηση. Ξέρετε καλά πως στα πλαίσια μιας σύγχρονης και ισχυρής στρατηγικής, που θα επιτρέπει στην εταιρία να αντλεί τα απαραίτητα κεφάλαια δίχως να καταπατά τα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων, που θα ελέγχει την κερδοφορία και τα κόστη της αλλά θα είναι συγχρόνως και υπεύθυνη για το περιβάλλον και την πολιτεία στην οποία δραστηριοποιείται, δεν είναι δυνατό να υπάρχουν εκπτώσεις. Και μιλώ για εκπτώσεις σε οποιοδήποτε τομέα. Αυτά είναι τα πιστεύω μου, με αυτό τον τρόπο πορεύομαι, αυτά είναι τα αποτελέσματα που απαιτώ από τους συνεργάτες μου και τον εαυτό μου.

- Υπεύθυνη Προσωπικού: Καταλαβαίνω. Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα να αναφερθείτε με περισσότερη λεπτομέρεια στην προϋπηρεσία σας και στα επιτεύγματά σας.

- Εγώ: Αυτό είναι και το σημαντικότερο άλλωστε.

- Υπεύθυνη Προσωπικού: Ακριβώς. Βλέπω λοιπόν ότι αναλάβατε αυτή τη θέση ευθύνης. Θέλετε να μου περιγράψετε τις προκλήσεις που αντιμετωπίσατε, τις ευκαιρίες που είδατε και τα αποτελέσματα που φέρατε;

- Εγώ: Ευχαρίστως. Αναλαμβάνοντας αυτή τη θέση δε σας κρύβω ότι ανέλαβα και ένα μεγάλο ρίσκο. Βλέπετε, χάος παρέλαβα από τους προκατόχους μου, πράγμα που έκανε το έργο μου δύσκολο, επίπονο και μακρύ. Ξέρετε, όταν από κάποιους απουσιάζει παντελώς η αίσθηση της ευθύνης και η εξουσία αποτελεί αυτοσκοπό τότε ο οπορτουνισμός καταλύει κάθε δημοκρατική διαδικασία με αποτέλεσμα η εταιρία να καταρρέει.

- Υπεύθυνη Προσωπικού: Εννοείτε ότι οι προκάτοχοι σας δεν έκαναν καλή δουλειά;

- Εγώ: Εγώ αναλαμβάνω τις ευθύνες μου. Έχω πλάνο, σχέδιο το οποίο ακολουθώ πιστά και είμαι πάντα υπόλογος απέναντι σε σας που θα με προσλάβετε, στους μετόχους και την εταιρία που με εμπιστεύεται. Κάποιοι άλλοι όμως επιλέγουν τις σκοτεινές οδούς των μυστικών συναλλαγών καταβαραθρώνοντας το εταιρικό συμφέρον και προδίδοντας την εμπιστοσύνη αυτών που τους πίστεψαν.

- Υπεύθυνη Προσωπικού: Έστω. Καταλαβαίνετε ότι η θέση για την οποία μιλάμε τώρα είναι θέση μεγάλης ευθύνης και προβολής. Θα ήθελα να μου πείτε πως αντιλαμβάνεστε το ρόλο αυτό, ποιοι είναι οι βασικοί πυλώνες δράσης και γιατί πιστεύετε ότι είστε κατάλληλος για αυτή. Με λίγα λόγια πείτε μου τι θα κάνετε και ποια πιστεύετε ότι είναι τα κριτήρια της επιτυχίας;

- Εγώ: Ακούστε να δείτε. Αυτά που σκοπεύω να κάνω είναι γνωστά. Βασίζονται στις πάγιες θέσεις μου, τις αξίες και τα πιστεύω μου. Γιατί και προγραμματικά πλάνα έχω και την κατάλληλη εμπειρία να τα υλοποιήσω. Αλλά θα ήθελα να σας ρωτήσω εγώ κάτι: αυτοί, οι άλλοι υποψήφιοι της θέσης, οι δήθεν υποστηρικτές του εταιρικού συμφέροντος, οι έμπειροι στη σκανδαλολογία, οι θιασώτες ενός οργανωμένου εγκλήματος που συντελείται στο όνομα της διατήρησης της καρέκλας, αυτοί που απαξιώνουν τους θεσμούς και τις αξίες του οργανισμού για τον οποίο εργάζονται, που πίσω από το προσωπείο ενός φιλελευθερισμού και προοδευτισμού συγκαλύπτουν την άγνοια και την ανικανότητά τους, πού βρίσκονται αυτοί όταν η εταιρία τους χρειάζεται; Όταν πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους;

- Υπεύθυνη Προσωπικού: Αντιλαμβάνομαι ότι είχατε κάποια προβλήματα με τους συναδέλφους σας. Να καταστήσω σαφές ότι η θέση για την οποία μιλάμε απαιτεί σε μεγάλο βαθμό συνεργασία με άλλα τμήματα, προϊσταμένους, υφισταμένους κλπ.

- Εγώ: Είμαι άνθρωπος που στηρίζεται και στηρίζει τους συνεργάτες του. Η πάγια θέση μου είναι: ανοικτός διάλογος προς όλες τις κατευθύνσεις και εφαρμογή συγκεκριμένων, δημοκρατικών διαδικασιών ώστε όλες οι απόψεις να ακούγονται. Πάντοτε βέβαια μέσα σε λογικά, προδιαγεγραμμένα πλαίσια και σύμφωνα με τις προσωπικές αξίες και τα πιστεύω μου.

Ξημέρωσε. Είμαι ευχαριστημένος από την υποθετική μου συνέντευξη. Τα πήγα περίφημα.

Εσείς θα με προσλαμβάνατε;

Ο Πρόεδρός σας